Social Responsibility

Ang larawan sa nasa itaas ang dapat na ipapasa ko sa photo exhibit namin na ang tema ay social responsibility ngunit dahil sa mga rason na sa tingin ko ay katanggap tangap naman.

Mag aalas nuwebe na ng gabi ng napagpasyahan kong pumitik ng ilang mga larawan para sa nasabing okasyon kinabukasan. Naghahanap ako ng magandang senaryo, yung kapag tiningnan mo palang, alam na ng mga mata mo na malalim ang ibig sabihin at alam narin ng iyong puso kung ano ang salitang social responsibility.

Ang unang pinuntahan ko ay ang plaza ngunit lahat matatanda ang nakita ko, nagdedebate kung may Diyos ba talaga o wala. Gabi gabi nalang ganyan ang paksa, naisip ko, wala na yatang katapusan ang usapan. Sunod akong pumunta sa mga butika na madalas kong makitaan ng mga lata. Tambay tambay muna ako ng isang oras ngunit wala parin akong nakitang kamay na nag aabot ng kaunting barya.

Pitik pitik nalang ng kung ano ano. Mga aalas onse na ng gabi ng madaanan ko ang dalawang batang ito. Nasa tapat ng isang malaking bangko dito saamin. Walang kasamang magulang. Pagala gala. Ilang beses ko silang tinawag pero tila ba hindi kayang tanggapin ng kanilang mga tenga na sila ang tinatawag ko. Pitik ulit. agad akong bumili ng pagkain (at tissue paper at pati narin alcohol)..

Nakapgtataka kasi pagbalik ko doon, nandun parin ang dalawang bata at nakalatag narin ang tinuping kahon sa tabi. lumapit ako at umupo.

"hi" sabi ko na nahihiya

blanko ang titig (katulad ng karamihan sakanila).

"may pagkain ako dito. sainyo na oh"

wala parin silang imik.

"Malamig dito. tara! gusto niyo sa bahay muna? ako lang mag isa dun eh"

para akong nagtatanong sa aking sarili dahil ang isip ko rin ang nagbibigay ng sagot.

"Dun nalang kayo sa may silungan kasi kapag umulan dito, mababasa kayo. asan ba magulang niyo?"

Binuhat nila ang karton at sumunod saakin. hindi na ako ulit pumitik ng larawan dahil hindi narin kailangan. Bakit pa? Hindi naman ako tae na hahayaan nalang samantalahin ang kalagayan nila.

Umalis na ako magbabandang alas dose. Wala parin nagsasalita sakanilang dalawa. Kailangan ko nang umalis dahil naiilang yata sila.

Naglalakad na ako ng habulin ako ng isang bata. Inabot ang isang bulaklak na pinitas lang sa tabi.

"ANGEL KA ATE?" (angel ka ba ate?")

Oo nga pala, di pa pala ako nagpapakilala..

ako si Patola =)

Napag isip isip ko, wala talagang katuturan ang debate sa plaza. Isang misteryosong paksa na kahit bibliya at hindi magiging sapat na basehan. Isang paksa na lampas sa maaabot ng rason o paliwanag.

May Diyos nga ba talaga? Kailangan niya bang magpakita na lumiliyab o parang sticker sa pader na glow in the dark? Kailangan ba may mahaba siyang balbas at nakaputi? May magic ba talaga siya, kaya kang gawing palaka o kung ano man? Dapat ba lalake siya at dapat gwapo?

Sabi sa bibliya, Ginawa tayo ng Diyos sa kaniyang imahe at pagkakatulad.

Maaaring mahina ka, wala kang magic o super powers. Pero kaibigan, may sapat kang lakas at damdamin para makialam at makatulong sa iyong mumunting paraan.

Social Responsibility, ika nga.

Uniberz

Malapit na nga pala akong magtapos. Isang semestre nalang sa aming unibersidad at bwoala! laya na si patola! Pasensya na nga pala kung matagal tagal akong nawala sa blogosperyo, busy kasi sa uniberz namin ngunit ngayon ay balik na ako dahil dalawang subject nalang ako sa pangalawang semestre. Sige sige, tama na ang chit chat at magtungo na tayo sa paksa ng aking entry ngayon.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Mag aapat na taon na ako sa aming uniberz at marami rin namang naturo saakin at naipakita ang aking eskwelahan na sinasabi ng aking mga naging guro noong elementarya na pangalawang tahanan raw. Ano nga ba ang bago sa kolehiyo? Wala naman masyado. Kung ako nga ang tatanungin may mga ilang estudyante sa kolehiyo na kung ikukumpara sa grade 1 ay walang sinabi. Oo, uutal utal ang mag aaral sa unang baitang ng elementarya ngunit malaya nilang nasasabi ang kaniyang ideya kahit na may halong kaba at kung minsan pa nga ay buong lakas loob na nasasabi ang mga salitang "SORRY MAAM I DO NOT KNOW THE ANSWER". Dito sa mundo na tinatawag na kolehiyo ko napagmasdan ang matatapang na estudyante na nag-uulat sa unahan sa pamamagitan ng powerpoint at kung minsan pa nga ay movie maker. Hindi sila uutal utal katulad ng mga elementary students na napagmamasdan ko, bakit nga ba sila kakabahan kung ang ginagawa lang nila ay basahin ang mga nasa powerpoint slides o kaya naman irecite ang libro na hawak niya at hawak rin ng buong klase. Kapag tinanong naman ng propesor na hindi ko alam kung nakikinig nga ba habang may nag uulat, sasagutin ng nakakaasar na ngiti , kakamot sa ulo at babasahin nanaman ang hawak na aklat. Hindi nga ako magtataka kung mababahagian ang mga estudyante na ito ng royalties na natatanggap ng awtor dahil bawat letra ay kopyang kopya. Hindi ko naman sila masisi dahil una sa lahat, nag uulat sila habang ang guro ay walang tigil kakatext at kung ano ano ang ginagawa. Wala ngang reaksyon si MAAM AT SIR kung hindi kunsintihin ang ladlarang maling pag uulat na alam naman natin na kapag naitama ay maaring magbunga ng pagiging competent ng isang mag aaral dahil napapalakas nito ang kaniyang kahinaan at nakadaragdag ng self-confidence. Pero wala, hinahayaan lang ng ibang guro sa mangilan ngilan na uniberz ang ganito.

May mga guro rin naman sa kolehiyo na masasabi kong mali ang paraan ng pagturo, ang tanong eh nagtuturo nga ba sila? Naalala ko tuloy ang teacher ko sa Music, Arts, PE at Health (MAPEH) noong elementarya, kapag art lesson na namin, nagtitinda siya ng Oslo paper, krayola, water color at kung ano ano pa kaya naman ang iba kong klasmeyts ay isinasantabi nag pabaon na bond paper ng magulang at bibili nalang ng Oslo paper ni maam. Kung minsan pa nga at nagtitinda rin ng kendi at mani si maam. Bakit ko naikwento? Wala lang. Hehe. Sa mga uniberz kung saan ka maaaring magkolehiyo, Naranasan kong magka grado ng 99 na walang kahirap hirap. Wala nga akong ilang major exams at madalas rin akong lumiban sa klase. Inisip ko, siguro dahil sa ako lang nag pumapasok sa klase namin paminsan minsan at ang iba ay hindi na nagpakita pa, ngunit nagkamali pala ako dahil lahat kami ay 99 ang grado. May mga propesor na hindi naman nakikinig sa nag uulat sa unahan, bagkos nag nnail cut at nagbabasa ng paborito niyang aklat na ang pamagat ay "HOW TO BE SUCCESSFUL". May iba pa nga na mahilig magpaseminar at magpanood ng mga pelikula na wala man lang koneksyon sa paksa. Halimbawa, dadalo ka ng seminar tungkol sa capital investment ngunit philosophy ang tinuturo ng propesor mo na nagsabi na dumalo kayo. Manonood kayo ng Scooby ngunit ang paksa ay Management. Walang karapatan ang mga estudyanteng tumangi dahil required raw. Hindi ko alam kung mababago pa ang mga ganitong eksena sa ilang uniberz at kung may balak pa bang pumasok ang propesor ko sa Moral Philosophy na sa pagkakatanda ko ay apat na beses palang pumasok.

Dahil sa kapalpakan ng mga guro at sa mga apatetikong mag aaral na walang paki alam at kontento na sa markang 75, maraming graduates ang bansa at marami ring may matataas na marka ngunit walang kakayahan. Hindi na A sa transcript ang basehan ng husay ngunit ang likas at nahulmang kakayahan maipagdugtong ang sarili sa iba patungo sa paglago ng sarili, isang kompanya at ng bansa.

Alamat ng Bulkang Mayon

www.pilipino.com

Noong unang panahon kung saan ang mga bansa sa Asya ay napagdurugtong ng tulay na lupa, Isang lugar ang tanyag sa kapuluuan dahil sa mga magagandang binibini at magigiting na mandirigma na naninirahin roon. Ang lugar ay tinatawag na Kabikolan na mas kilala ngayon sa pangalan na Bikol. Maraming mga binatana na dumarayo sa lugar ngunit sawing palad silang umuuwi dahil sa kahigpitan ng mga Ama nang mga dalaga.



Ang lugar ay pinamumunuan ng isang Datu. Si Datu Makusog (Makusog=Malakas) ay may anak na dalaga na nagngangalang Daragang Magayon (Daraga=Dalaga; Magayon-Maganda) at ang binibining ito ang pinaka bukod tangi sa lahat dahil sa Pisikal niyang kagandahan at kabusilakan ng kaniyang puso. Maraming humihingi ng kaniyang kamay ngunit tutol si Datu Makusog dahil nakapangako na siya na ipapakasal ang anak kay Prinsipe Paratuga (Paratuga=Honest). Matagal ng nakaplano ang kasal ngunit pilit paring tumatanggi si Daragang Magayon dahil siya ay may roon ng iniibig at yun ay si Panganoron (Panganoron=alapaap), isang binatana na prinsipe sa kaaway na tribo.



Isang gabi, nagkita si Panganoron at si Magayon sa may dalampasigan. Pinagmamasdan nila ang maliwanag na buwan, hudyat ng kasiyahan at Pag-asa.

"Mahal ko, sumama ka na saakin at bumuo tayo ng isang pamilya kung saan may kalayaan ang bawat isa. Isang tribo na may pagkakaunawaan ang anak at magulang, isang komunidad na mas mahalaga nag respeto at pagmamahal kaysa sa kayamanan at kasakiman" sabi ni Panganoron


"Nais kong makapiling ka aking mahal ngunit hindi ko nanaisin na mag isa ang aking Ama. Siya ang nagpalaki saakin simula ng mamatay si Ina. sana maintindihan mo." sagot ni Magayon

"Bukas na ang kasal mo kay Paratuga. Paano na tayo?" ang tanong ni Panganoron



Umiwi si Daragang Magayon at agad na kinausap ang kaniyang Ama.



"Ama, liligaya ka ba sa mga ginto na makukuha mo habang ang iyong nag iisang anak na babae ay unti unting namamatay sa kalungkutan? Mas matimbang nga ba ang kayamanan kaysa sa kasiyahan ng puso?" tanong ng kaawa awang dalaga


Hindi sumagot ang Datu kaya pumasok na sa kwarto si Magayon. Sa labas ay rinig na rinig ng Ama ang kaniyang anak na humihikbi. Ramdam niya ang sakit at bigat ng kalooban ng pinakamamahal na anak. Liligaya nga ba siya kahit ang anak niya ay nagdurusa? Aanhinn niya nga ba ang mga perlas at Ginto kung ang kaniyang anak ay Hindi maligaya? Ano nga ba ang mas matimbang? Kayamanan ba o ang Pagmamahal? Alam niya kung ano ang makapagpapasaya sakaniya, Ang makitang maligaya ang anak.


Araw na ng kasal ngunit bago pa man mag simula ay kinausap na ng Datu ang Prinsipe sa Desisyon niyang ipatigil ang pakikipag isang dibdib ng kaniyang anak. Hindi pumayag ang prinsipe at Pinatay ang Datu.


Malungkot si Magayon sa seremonya ng kasal dahil wala ang kaniyang ama at hindi niya mahal ang kaniyang pakakasalan. Nilihim ni Paratuga ang kamatayan ng Ama ni Magayon at sinabi sa dalaga na mahuhuli ang kaniyang ama sa pagdating. Hindi pa natatapos ang kasal ng dumating si Panganoron upang itigil ang nagaganap na kasiyahan.


"Itigil ito! Hindi ko hahayaang magdusa ang babaeng mahal ko sa piling mo!" sigaw ni Panganoron


Nagkagulo ang lahat at naglaban laban. Nais awatin ni Magayon ang mga tao ngunit hindi niya kaya dahil sa mga agresibo nitong mga mukha. Napatay ni Panganoron si Paratuga ngunit sa itaas ay may isang lalake na may daladalang pana. Nakita ni Magayon ang lalake ngunit huli na. Natamaan si Panganoron at agad na namatay.


"Prinsesa! ang iyong ama!!! pinatay ni Prinsipe Paratuga" sabi ng isang katulong


Umiyak ng umiyak si Daragang Magayon. Kinuha niya ang Sibat at nagpakamatay.

Inilibing ang magkasintahan na magkatabi at pagkalipas ng isang linggo ay nabuo ang bundok na tinawag na Mt. Magayon at di kalaunan, dahil sa sobrang tagal ay tinawag na itong Mt. Mayon.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Minsan sunod sunod ang masamang balita sa buhay ng tao. Tila pinagkakaisahan ka ng panahon dahil ang mga bagay na mahalaga sa iyo ay sabay sabay na nawawala. Kapag wala na ang pinakamahahalagang bagay sa buhay mo, susuko ka narin ba? Kikitilin mo ang sarili mong buhay o kaya naman pababayaan mo na ang iyong sarili at maghihintay ka nalamang na mawalan ng hininga?

o katulad ka ng iilan na mag iisip na siguro panahon na upang ang mga mga bagay na hindi mo masyadong napapansin ay bigyan narin ng kahit kaunting panahon. Hindi hihinto ang pag ikot ng mundo dahil sa problema mo at kasabay nito ang pagdaragdag ng mga tao na makikilala mo. Hindi man sila ang pinakamahalaga sa buhay mo ngayon, sila naman ang tutulong upang tumayo ka sa panahon na pasan mo ang mga problema.